سرخط
چند سال پیش طراح و گرداننده سایت
ادبی سخن،آقای محمد سلیمانی نیا، با طراحی سایتی برای من بساطی
هم برای نوشته های من در کنجی از شبکه جهانی برپا کردند و آن
را به کف بی کفایت من سپردند تا دنباله کار را بگیرم. بعد از
تاخیری چند ساله، اگر که روزگار نفس کشی بدهد، بر آنم که چنین
کنم و در همین "ب" بسم الله می گویم که قدردان دلبستگی او به
ادبیات ایران و لطفش به من گرفتار در گرداب معاش و مصائب بوده
و هستم.
بی کفایتی من در به دنبال گرفتن
کار، همه از جفای روزگار و تنگی وقت نبوده است. چه بسا در اصل
از این آب می خورد که کار اصلی نویسنده را نوشتن می دانم و بجا
و بیجا توقع دارم که بار سنگین ارائه کار نویسنده به خواننده
را دیگرانی که در این کار مهارت و دانش دارند، برعهده گیرند.
این دیگران در اوضاع و احوالی بسامان ناشران و دست اندرکاران
نشر کتاب و روزنامه و مجله و فصلنامه ادبی-فرهنگی اند.
نابسامانی فضای فرهنگی ایران برخودی
و بیگانه عیان است. در کوربختی یا کوروقتی شخصی من نویسنده هم
همین بس که آغاز کار نوشتنم با نزول بلا همزمان شد و نسیم
گشایش نیمبند و ناپایدار در عرصه قلم هم زمانی وزیدن گرفت که
من دیگرکوچیده بودم. به این دو باید نابلدی در بده بستان های
رایج میان مردم زمانه را هم افزود تا به اینجایی رسید که حالا
من "ازپس پنجاه و اندی سال عمر" رسیده ام: کار و کار و کار، و
حاصل ورق پاره هایی که یا جواز انتشار در ایران را نداشته و
ندارند، یا بخت آن را. گاهی البته گوشه و کنار چیزکی در می آید
که به گناه گمنامی و چموشی نویسنده در پشت و پسله ای دور از
دید می ماند. در دیار غریب هم، از نفس افتاده در تلاش معاش و
سرازیری عمر، در گه گیجه زیستن با و در میان دو زبان، "تای
تمت" را که می نویسم، از فکر بازاریابی عزا می گیرم. نوشته
اگر فارسی باشد، "مشروع و نامشروع"، یا امکان و یا جواز راه
پیدا کردن به نشر ایران را ندارد و چاپ آن در یکی از نشریه های
فارسی ایرانیان پراکنده در سراسر غرب هم یعنی "نشری به غایت
محدود"، دست کم برای بیرون ماندگان از حلقه ها و جرگه های
گوناگون. اگر به انگلیسی باشد، هرچند به نوعی و سرانجام فرصت
نشر می یابد، به هزار و یک دلیل در حاشیه می ماند. در هر دو
حال نوشته ای که با عرقریزان روح نوشته شده، مجال رسیدن به دست
خواننده های بالقوه اش را نمی یابد و بار دوش و سد راه می شود.
پس این سایت یا بساط در اصل به نیت
یکجا گرد آوردن نوشته هایی برپا می شود که از بد حادثه یا در
جای بجا و یا در وقت بگاه درنیامده اند و یا در نمی آیند –
نوشته هایی که خوب یا بد "مشت خاکستر" نویسنده را باز می کنند.
فرشته مولوی، آذر-اسفند 1385
